|
شاهراه ظهور يا در پشتى؟ حاشيه اى بر بابيگرى جديد |
|
نگارش یافته توسط Administrator
|
|
وحيد جليلى
تشيع با اشاره معصومين عليهم السلام از همان ابتدا بر گرد عالمان عامل و محدثان صادق شكل گرفت و در دوره غيبت صغرى وكبرى فهم فقيهانه در كنار صيانت نفس و شجاعت براى حفظ دين معيارهاى اصلى خط امامت اعلام گرديد. ( من كان من الفقهاء صائنا لنفسه، حافظا لدينه...)
ولايت اگرچه در برخى ديگر از نحله هاى اسلامى نيز ( با تعاريف معنوى خاص ) به شكل پررنگ مورد توجه بود اما از آنجا كه صرفاً بر دريافت هاى شهودى و بسترهاى معنوى متكى شد نه از امكان اثبات و ترويج و نقد استدلالى برخوردار بود و نه رخنه مدعيان دروغين و معنوى نمايان كورباطن در آن چاره اى داشت. از مهم ترين ويژگى هاى جريان معنويت منهاى فقاهت، شعبه شعبه شدن پياپى و شكل گيرى فرقه هاى باطنى بسيار متنوع و متكثر است. در حالى كه امامت شيعى معنويت را در بسترى اجتماعى و براى شكل گيرى نظام اجتماعى- سياسى هدايت مى كند و حاصل تجربه هاى معنوى فردى را بر گرد فهمى فقيهانه و مستدل متحد كرده و به حركتى هدفمند و اجتماعى مى كشاند. اقطاب معنوى بيرون از دايره تشيع حداكثر به حلقه هايى محدود و جمعى (و نه اجتماعى ) مى انجامد كه چه بسا رقابت هاى آشكار و نهان نيز بر سر مريديابى و مرادبازى با هم دارند. از امتيازات تشيع همين «جمع» فقاهتى بين معنويت و عدالت (و فرد و جامعه ) است. |
|
ادامه مطلب...
|
